داستان من از جایی شروع شد که خیلی‌ها حتی باور نمی‌کردند یک دختر نوجوان بتواند مسیر خودش را پیدا کند.
من همیشه فردی بودم که بیشتر از بقیه فکر می‌کرد، بیشتر تحلیل می‌کرد و بیشتر دنبال دلیل رفتارها و احساسات آدم‌ها بود.
کنجکاوی من نسبت به ذهن انسان از همان دوران دانش‌آموزی شکل گرفت؛ درست زمانی که هم باید درس می‌خواندم و هم با چالش‌های ذهنی، بی‌انگیزگی و استرس‌های نوجوانی روبه‌رو می‌شدم.

همان روزها فهمیدم بزرگ‌ترین نیازی که ما جوان‌ها داریم، کسی است که حرفمان را بفهمد، قضاوت نکند و مسیر را نشان دهد.
کم‌کم شروع کردم به مطالعه، یادداشت‌برداری، شرکت در دوره‌ها و گوش دادن به صدای درونم.
هرچه بیشتر یاد می‌گرفتم، بیشتر حس می‌کردم که رسالتم کمک کردن به دیگران است.

از همان سن کم، با دوستانم صحبت می‌کردم، به آن‌ها مشاوره می‌دادم، برایشان برنامه می‌ریختم و از دیدن تغییراتشان انرژی می‌گرفتم.
آنجا بود که فهمیدم:
من قرار نیست فقط یک دانش‌آموز باشم؛ من قرار است یک همراه، یک راهنما و یک انگیزه‌ساز باشم.